Co roku ta sama scena. Dwie rodziny albo grupa znajomych planuje wspólny wyjazd do Włoch i pada pytanie: jedziemy dwoma autami czy bierzemy jednego busa? I co roku ktoś odpowiada "przecież mamy swoje samochody, po co przepłacać za wynajem". Brzmi logicznie. Problem w tym, że własny samochód tylko wygląda na darmowy. Policzmy to uczciwie, złotówka po złotówce.
Założenia: 8 osób (dwie rodziny po cztery), wyjazd z Trójmiasta na 16 dni, północne Włochy z Wenecją jako głównym punktem programu. Trasa opisana niżej to łącznie około 3 200 km, licząc dojazd, powrót i jeżdżenie na miejscu. Porównujemy wynajętego busa 9-osobowego z wariantem "dwa własne kompaktowe auta".
Koszt numer jeden: wynajem busa
Zacznijmy od tego, co w wariancie z busem widać od razu, bo to jedyny koszt, którego nie ma przy własnych autach. Do rachunku bierzemy Renaulta Trafica III po lifcie, z automatyczną skrzynią. Automat celowo: 1 300 km w jedną stronę, korki pod Brnem i włoskie miasteczka to dokładnie te warunki, w których po dwóch godzinach przestaje się lubić sprzęgło. Diesel, 9 miejsc, pojemny bagażnik.
Przy wynajmie na 16 dni stawka wpada w próg 15-30 dni i wynosi 230 zł za dobę. Dla porównania: jedna doba solo kosztuje 370 zł, więc długi wyjazd sam z siebie obniża stawkę o prawie 40%.
16 dób × 230 zł = 3 680 zł.
Podzielone na 8 osób daje to 460 zł od głowy za ponad dwa tygodnie. Warto zapamiętać tę kwotę, bo za chwilę okaże się, że dwa własne auta "zjadają" podobne pieniądze po cichu, tylko nikt tego nie widzi na paragonie. Do busa dochodzi jeszcze kaucja zwrotna, zwykle rzędu 2 000 zł, ale to nie koszt, tylko zabezpieczenie, które wraca po oddaniu auta.
Jedna rzecz organizacyjna: wyjazd za granicę trzeba zgłosić wypożyczalni przed podróżą, żeby auto miało komplet dokumentów i ubezpieczenie na całą trasę. W krajach UE to czysta formalność.
Paliwo
Ceny paliwa w te wakacje nie rozpieszczają. W sierpniu 2026 diesel na polskich stacjach kosztuje średnio ponad 8 zł za litr i według analityków dalej drożeje, a benzyna 95 kręci się wokół 7,50 zł, najwyżej od czterech lat. Po drodze przez Czechy bywa odrobinę taniej, we Włoszech drożej, a autostradowych stacji lepiej unikać jak ognia, bo różnica potrafi sięgać 30-40 eurocentów na litrze względem stacji przy zjeździe. Przyjmijmy uśrednione ceny dla całej trasy: 8,30 zł za litr diesla i 7,80 zł za litr benzyny.
Trafic z automatem, obładowany ludźmi i bagażami, pali w trasie realnie około 8,5-9 litrów na setkę. Kompaktowe auto benzynowe z czterema osobami, bagażami i boksem na dachu (bo przy dwóch rodzinach bagażnik nagle robi się mały) pali w trasie 7-7,5 litra. Tyle że aut są dwa, więc licznik bije podwójnie: 14-15 litrów na każde wspólne 100 km.
Bus: 3 200 km × 9 l/100 km × 8,30 zł = około 2 390 zł.
Dwa auta: 3 200 km × 14,5 l/100 km × 7,80 zł = około 3 620 zł.
Różnica: ponad 1 200 zł na samym paliwie. Diesel jest dziś droższy od benzyny, ale niższe spalanie jednego busa i tak bije na głowę dwa benzynowe liczniki.
Winiety i autostrady: wszystko razy dwa
Najkrótsza sensowna trasa z Trójmiasta do północnych Włoch prowadzi przez Czechy i Austrię. I tu dwa auta znowu płacą podwójnie, bo winiety i bramki nie interesują się tym, ile osób siedzi w środku.
Czechy: winieta 10-dniowa to wydatek rzędu 270 koron, około 50 zł, kupowana online i przypisana do numeru rejestracyjnego. Przy 16-dniowym wyjeździe potrzebne będą dwie na pojazd (osobno na przejazd tam i z powrotem) albo jedna 30-dniowa. Realnie: 100-130 zł na auto.
Austria: winieta 10-dniowa kosztuje kilkanaście euro i tu podobnie, na 16 dni bezpieczniej liczyć dwie sztuki lub wariant 2-miesięczny. Do tego opłata specjalna za autostradę brenneryjską (A13) do Włoch, kilkanaście euro w jedną stronę. Łącznie 50-70 euro na pojazd za całość.
Włochy: nie ma winiet, są bramki. Płaci się za przejechane kilometry, orientacyjnie 8-10 euro za każde 100 km autostrady. Na naszej trasie po Włoszech jeździ się autostradą stosunkowo niewiele (głównie odcinek Brenner-Wenecja, reszta to drogi lokalne wokół Gardy), więc wyjdzie jakieś 40-60 euro na pojazd.
Podsumujmy opłaty drogowe na cały wyjazd, licząc po kursie około 4,3 zł za euro:
Bus: około 550-650 zł.
Dwa auta: około 1 100-1 300 zł.
Bus 9-osobowy o masie do 3,5 tony jest na winietach i bramkach traktowany jak samochód osobowy. Żadnych wyższych taryf. I żadnych dodatkowych uprawnień dla kierowcy: wystarczy kategoria B.
Parkingi, z wenecką gwiazdą programu
We włoskich miastach parkowanie to sport narodowy. Płatne strefy (niebieskie linie) kosztują od 1,5 do 3 euro za godzinę, parkingi przy atrakcjach nad Gardą to wydatek 15-25 euro za dzień.
Osobny rozdział to Wenecja, nasz główny punkt. Autem da się wjechać na samą wyspę: groblą Ponte della Libertà dojeżdża się do parkingów na Tronchetto albo przy Piazzale Roma i dalej miasto jest już tylko dla pieszych i łódek. Wielopoziomowy Tronchetto to największy z nich, bus do 3,5 t płaci tam tyle co osobówka, około 25-30 euro za dobę, a z parkingu na plac Świętego Marka kursuje vaporetto i tania kolejka People Mover. Brzmi drogo? Wystarczy policzyć to razy dwa. Dwa auta na Tronchetto przez trzy doby to 150-180 euro samego parkowania, jedno auto: połowa. Przy okazji: miejsca rezerwuje się online z wyprzedzeniem, w sezonie parking potrafi być pełny już przed południem.
Licząc całość wyjazdu ostrożnie, wenecki parking plus przeciętne 15 euro dziennie przez resztę dni z parkowaniem:
Bus: około 250 euro, czyli 1 080 zł.
Dwa auta: około 500 euro, czyli 2 150 zł.
I jest jeszcze aspekt, którego nie widać w tabelce: znalezienie jednego miejsca parkingowego w Sirmione w sierpniu to wyzwanie. Znalezienie dwóch obok siebie graniczy z cudem. Kończy się tak, że jedno auto stoi po jednej stronie miasteczka, drugie po drugiej, a wieczorem ktoś idzie po samochód dwa kilometry.
Jedno ostrzeżenie należy się każdemu kierowcy: strefy ZTL, czyli zamknięte dla ruchu historyczne centra włoskich miast. Wjazd bez zezwolenia to mandat z kamery, który przyjdzie do Polski kilka miesięcy później. Zasada jest prosta: auto parkuje się poza centrum (w Wenecji: na Tronchetto, nigdzie dalej droga i tak nie prowadzi) i rusza się pieszo. Dwa auta to zresztą podwójne ryzyko takiego mandatu.
Amortyzacja, czyli koszt, o którym wszyscy zapominają
Teraz najważniejsza część tego tekstu. Jadąc własnym autem, nie płacą Państwo za wynajem, ale płacą czymś innym: własnym samochodem. Te 3 200 km nie znika. Zostaje na liczniku i w podzespołach.
Co konkretnie kosztuje przejechanie 3 200 km własnym autem:
Serwis przybliża się o 3 200 km. Przy przeglądzie co 15 tysięcy ponad jedna piąta interwału poszła na ten wyjazd. Przy koszcie przeglądu z olejem i filtrami rzędu 900-1 200 zł, sam ten element to 200-250 zł "zużytego" serwisu.
Opony. Komplet wytrzymuje powiedzmy 40-50 tysięcy km i kosztuje 2 000-2 800 zł z wymianą. 3 200 km to spory kęs ich życia, w przeliczeniu 130-180 zł.
Hamulce, zawieszenie, płyny. Górskie serpentyny i pełne obciążenie (4 osoby plus bagaże plus boks) to nie jest jazda po mieście do pracy. Klocki i tarcze zużywają się na zjazdach z przełęczy szybciej niż gdziekolwiek indziej.
Utrata wartości. Auto z wyższym przebiegiem jest przy sprzedaży warte mniej. Rynek wycenia każdy kilometr, czy się to komuś podoba, czy nie.
Nieprzypadkowo urzędowa "kilometrówka", czyli stawka za używanie prywatnego auta, wynosi obecnie 1,15 zł za kilometr. Ona właśnie po to jest tak wysoka: ma pokryć paliwo i całe to niewidzialne zużycie. Ale bądźmy ostrożniejsi i przyjmijmy samą amortyzację (bez paliwa, które policzyliśmy osobno) na skromne 35 groszy za kilometr:
3 200 km × 0,35 zł × 2 auta = 2 240 zł.
Tyle realnie kosztuje "darmowy" przejazd dwoma własnymi samochodami. Nikt nie wystawi za to faktury w sierpniu. Faktura przyjdzie w listopadzie, w warsztacie, i nikt jej nie połączy z wakacjami.
Przy wynajętym busie ten koszt nie istnieje. Kilometry zostają na liczniku wypożyczalni, serwis jest jej problemem, a Państwa samochody stoją bezpiecznie pod domem. Dochodzi jeszcze ryzyko awarii: dwa prywatne auta w trasie to dwa razy większa szansa, że coś padnie tysiąc kilometrów od domu, a naprawa we włoskim serwisie w sezonie to osobna, droga przygoda. Wynajmowane busy mają z reguły assistance w cenie i pojazd zastępczy na wypadek awarii.
Zbierzmy to w całość
Bus 9-osobowy (automat) na 16 dni:
wynajem 3 680 zł, paliwo 2 390 zł, opłaty drogowe ok. 600 zł, parkingi ok. 1 080 zł. Razem: około 7 750 zł, czyli około 970 zł na osobę za cały transport na ponad dwa tygodnie Włoch.
Dwa własne auta:
paliwo 3 620 zł, opłaty drogowe ok. 1 200 zł, parkingi ok. 2 150 zł, amortyzacja 2 240 zł. Razem: około 9 210 zł, czyli ponad 1 150 zł na osobę.
Różnica: blisko 1 500 zł na korzyść busa. Przy czym amortyzację policzyliśmy bardzo zachowawczo; kto ma nowsze auto albo policzy po pełnej kilometrówce, temu różnica urośnie do grubo ponad trzech tysięcy. I to wszystko przy założeniu, że oba prywatne auta dojadą i wrócą bez żadnej niespodzianki.
Czyli bus wychodzi taniej, mimo że płaci się za wynajem, a w pakiecie jest automat i klimatyzacja na całej długości. A jeszcze nie doszliśmy do rzeczy, których w ogóle nie da się kupić przy dwóch autach.
Rzeczy, których nie da się przeliczyć na złotówki
Kierowcy mogą się zmieniać. W busie mają Państwo kilku dorosłych z prawem jazdy w jednym pojeździe. Trasa z Trójmiasta do Wenecji to około 1 350 km, realnie 13-15 godzin jazdy z przerwami. Zmieniając się co 3-4 godziny, dojadą Państwo wypoczęci, bez heroizmu za kierownicą, a automat sprawia, że każdy wsiada i jedzie, bez przyzwyczajania się do cudzego sprzęgła. Przy dwóch autach każdy kierowca jest przywiązany do swojego pojazdu i jeśli w jednym aucie jest tylko jedna osoba z prawem jazdy, to ona ciągnie całość.
Jadą Państwo razem. To niby oczywiste, ale przy dwóch autach połowa ekipy przez 1 350 km w ogóle się nie widzi. Kontakt ogranicza się do telefonów "gdzie jesteście" i czekania na stacjach, aż drugie auto dojedzie, bo utknęło za wypadkiem pod Brnem. W busie wszyscy grają w to samo, śpią, kłócą się o playlistę i jedzą te same chipsy. Dzieci siedzą razem, więc zajmują się sobą, a nie pytaniem "długo jeszcze".
Decyzje w jednym miejscu. Zmiana planu ("a może jeszcze jedna noc w Wenecji?") to jedna rozmowa w aucie, a nie negocjacje przez telefon między dwoma pojazdami na autostradzie.
Bagaż. Do busa spokojnie wchodzi z 10 walizek, a przy odrobinie logistyki zmieszczą się jeszcze dwa rowery. Odpada boks dachowy, który w osobówce podnosi spalanie i gwiżdże od Gdańska do samej Wenecji, i odpada bagażnik rowerowy na haku, przez który nie da się otworzyć klapy.
Dla równowagi, bo obiecaliśmy uczciwy rachunek: bus ma też minusy. Jest dłuższy i wyższy, więc na najciaśniejszych parkingach starych miasteczek wymaga więcej uwagi. I rozdzielenie grupy na dwie ekipy z różnymi planami na dany dzień odpada, wszyscy jadą tam, gdzie jedzie bus. Jeśli Państwa wyjazd zakłada, że jedna rodzina zwiedza muzea, a druga w tym czasie jeździ po przełęczach, dwa pojazdy mają sens. Przy wspólnej objazdówce nie mają.
Trasa: 16 dni z Wenecją w roli głównej, w 3 200 km
Nie rozpisujemy dnia po dniu, bo na takim wyjeździe plan i tak układa się sam. Zamiast tego trasa, która mieści się w naszych 3 200 km i zostawia mnóstwo dni bez siedzenia za kierownicą. Sekret jest jeden: nie gonimy po całych północnych Włoszech, tylko robimy jeden główny punkt i dwie bazy wokół niego.
Dojazd: Trójmiasto, Czechy, Austria, przełęcz Brenner. Około 1 300-1 350 km w jedną stronę, zależnie od wariantu. Warto rozbić to na dwa dni z noclegiem w okolicach Brna albo Wiednia, skoro urlop już się zaczął.
Przystanek w Dolomitach: 2-3 noce w okolicach Bolzano, po drodze, praktycznie bez nadkładania kilometrów. Jednodniowa pętla po przełęczach Sella i Pordoi, jezioro Braies o świcie, zanim zjadą się wszyscy z Instagrama. Serpentyny busem to żaden problem, jedzie się spokojnie, a na zjazdach automat w trybie ręcznym pomaga hamować silnikiem.
Wenecja, główny punkt: 3-4 noce. Z Bolzano zjeżdża się autostradą A22 i A4 prosto pod groblę, jakieś 280 km. Busa parkują Państwo już na wyspie, na Tronchetto (rezerwacja online z wyprzedzeniem, patrz wyżej), i przez kilka dni w ogóle o nim nie myślą. Plac Świętego Marka, Rialto, Dorsoduro wieczorem, kiedy jednodniowi turyści odpłyną, wyspy Murano i Burano vaporetto. Trzy pełne dni to minimum, żeby Wenecja przestała być listą zabytków, a zaczęła być miastem, po którym się po prostu łazi. Nocleg na wyspie jest droższy, ale Wenecja po zmroku, kiedy w uliczkach robi się pusto i słychać tylko wodę, to jest to, po co się tu jedzie. I to są te zdjęcia, których nie zrobi nikt, kto wpadł na cztery godziny z parkingu w Mestre.
Jezioro Garda na oddech: z Wenecji nad południowy brzeg Gardy jest niecałe 150 km. Tu 5-6 nocy na drugą połowę wyjazdu: Sirmione, Malcesine z kolejką na Monte Baldo, dla rodzin z dziećmi Gardaland pod Peschierą. Werona po drodze albo na wypad, 40-60 km, pół dnia na Arenę i starówkę (parking poza ZTL, dalej pieszo).
Powrót: znad Gardy z powrotem na A22, Brenner, Austria, Czechy, nocleg w połowie. Znane stacje, znane zjazdy, zero stresu na koniec urlopu.
Bilans kilometrów: 2 650-2 700 km dojazd i powrót, około 200 km wypadów z Bolzano, 280 km Bolzano-Wenecja, 150 km Wenecja-Garda i niecałe 150 km jeżdżenia wokół Gardy z Weroną. Razem wychodzi nasze 3 200 km, bez pośpiechu i bez dnia, w którym ktoś siedzi za kierownicą dłużej niż kilka godzin.
Na koniec
Ceny paliwa, winiet i parkingów w tym tekście są orientacyjne i mogą się zmieniać, kursy walut zresztą też. Ale proporcje się nie zmienią: dwa auta zawsze płacą wszystko podwójnie, a własny samochód nigdy nie jest darmowy. Warto policzyć to dla własnej trasy.
A jeśli wyjdzie Państwu podobnie jak nam, to busa 9-osobowego z automatem znajdą Państwo u nas. Wyjazd do Włoch wystarczy zgłosić przy rezerwacji, resztą papierów zajmiemy się my. Buon viaggio.
